I

-Bierz popcorn i oglądamy kolejny film.-powiedziała delikatnie, spoglądając na mnie.
-Już idę, co ci tak zależy na tym filmie?-spytałem, rzucając się leniwie na kanapę obok Niki.-i tak zaraz zaśniesz, a później to ja będę musiał cię nosić do łóżka lub znosić twój ciężar ciała i ciche pomruki.
-Palant!-po tych słowach rzuciła we mnie poduszką.-Nie moja wina, że jestem zmęczona i idę spać. Wiesz, taka uroda nie robi się sama. Trzeba podarować jej trochę snu.
-Wiesz, takie ego nie robi się samo.-zacząłem ją przedrzeźniać.-Trzeba podarować mu trochę czasu.
-Jesteś okropny. Za karę ty włączysz film, a ja zajmuje całą kanapę.-powiedziała, uśmiechając się-Moje pomruki biorą się zawsze po horrorach, bo później śnią mi się koszmary.
-To poproś chłopaka, aby później cię przytulił. Zdaje mi się, że zostawiłaś go, gdzieś na górze. Jak on miał? Pan beboś?
-Ty jesteś moim chłopakiem, idioto. Nie obrażaj mojej przytulanki.
-Skrzywdziłaś go. Kto normalny nazywa misia pan beboś? Nikt.
-Weź idź włączyć ten film i nie denerwuj mnie już.
~*~*~*~
-Kto tu się boi jak baba,hm?
-Nie wiem, ja tylko pokazuję twoją reakcję na wszystko.-powiedziałem, przesyłając Niki buziaki w powietrzu.
-Wiesz, gdzie te całusy możesz sobie wsadzić? Albo dobra nie odpowiadaj, wolę nie śnić o tobie pieprzącym jakiegoś faceta.
-No to może powiesz mi, co jest strasznego w tym pseudo horrorze?
-Wszystko! Człowieku, czy ty tego nie widzisz? Może wzrok cię zawodzi, a może to jednak wina słuchu? No zobacz! Ta mała dziewczynka jest sama, a zaraz zapewne przyjedzie pociąg z jakiegoś powodu i..
-Przecież tu nie ma torów kolejowych! Jak przyjedzie to stwierdzam, że ten film nie ma sensu i pójdę spać.
-Fapać, a nie spać.-mruknęła pod nosem.-No i co z tego, że nie ma torów. To pociąg widmo, więc po co mu jakieś tory, przyleci i będzie po dziewczynce.
-Przecież pociągi nie latają! Ty coś brałaś?
-Logan, czy ty mnie słuchasz?
-Jasne, że cie słucham. Mówiłaś, że ten pociąg lata, a one nie latają. Nie zrobisz ze mnie idioty, znowu.
-To widmo, a nie normalna maszyna. Słuchasz co dwa słowa, jak nie co pięć.
-Widać, że słaby budżet.-mruknąłem z niezadowolenia.
-Shh..Masz popcorn, opychaj się nim i shut up!-mówiła wpychając mi garść popcornu na oślep.
-Tobie już starczy telewizji na dzisiaj lub na całe życie.- po tych słowach wyłączyłem telewizor.
-CO TY ZROBIŁEŚ! LOGAN, SZMATO, BOŻE, JA CIE ZABIJE!
-Kiedyś będziesz mi za to dziękować.
-Masz racje. Dziękuje Logan. Miło z twojej strony, że troszczysz się o mnie.-powiedziała głosem pełnym sarkazmu.
-A teraz czas spać.-Zdecydowałem za nas dwóch i wolnym krokiem ruszyłem w stronę swojego pokoju.
~*~*~
-Logan, Parker, Logs, przyjacielu-słyszałem ciche pomrukiwania i szturchnięcia w mój bok. Powoli się przebudzając, otworzyłem oczy i ujrzałem przestraszoną twarz Niko, która z przerażeniem patrzyła się na mnie.
-Niki, co się stało? Wyglądasz okropnie.
-Dzięki, ty też wyglądasz jak milion dolców. Przyszłam tylko o pomoc, ale chyba nie będziesz chciał tego zrobić.
-No mów. Mam dzisiaj dzień dobroci dla zwierząt.
-Boje się.-wyznała, po czym spuściła wzrok w dół.
-Nie mów, że oglądałaś ten horror.
-Znaczy to było tak, gdy poszedłeś do swojego pokoju, ja zadzwoniłam na skype do koleżanki i ona chciała coś obejrzeć. Powiedziałam, że oglądaliśmy horror, ale nie było mi dane go dokończyć, wręcz mi go zabroniono. Ona zaczęła się śmiać i powiedziała, żebym włączyła dla niej. Odwróciłam kamerkę w stronę telewizora i zaczęła oglądać, a ja rozmawiałam z nią i przypadkiem wiem, co działo się dalej. Teraz boje się nawet tutaj stać, a bardzo chce mi się siku.
-Zapomnij.
-Mówiłeś, że masz dzień dobroci dla zwierząt!
-Jednak zmieniłem zdanie, idź siku i zobaczymy, co dalej.-Po moich słowach dziewczyna uśmiechnęła się do mnie lekko, po czym udała się w stronę toalety, a ja próbowałem nie zasnąć.
-LOGAN! PRZYJDŹ DO MNIE, PROSZĘ!
-PO CO?-spytałem.
-BOJE SIĘ WYJŚĆ, CO JEŚLI JAKIŚ NINJA ZABÓJCA STOI ZA DRZWIAMI LUB GORZEJ, POTWÓR?-parsknąłem. Kto by pomyślał, że osoba w jej wieku nadal boi się ciemności, potworów i kto wie jeszcze czego.
-PRZECIEŻ TAM NIKOGO NIE MA.
-SKĄD WIESZ? MOŻE ON WŁAŚNIE CHCE, ABYŚ TAK MYŚLAŁ?
-ZAMKNIJ OCZY I BIEGNIJ.
-NIE, BO SIĘ UDERZĘ.
-TO MOŻESZ TAM SPAĆ. NA WIESZAKU POWINIEN BYĆ RĘCZNIK, A PAPIER MOŻE POSŁUŻYĆ CI JAKO PODUSZKA.
-A ŁÓŻKO?
-WANNA.
-WANNA?
-WANNA.-odpowiedziałem próbując spać dalej.
~*~*~
-Niki? Gdzie jesteś?-szukałem dziewczyny dobre dwie godziny! Nigdzie jej nie było. Przeszukałem wszystkie pokoje, garderoby, szafy, szuflady, nic. Ślad o niej zaginął. Próbowałem do niej zadzwonić, ale prawdopodobnie ma wyciszony telefon, jak zawsze. Zaraz mnie coś trafi. Nie ma nawet śladów, aby spędziła noc w tym domu, więc gdzie ona mogła pójść? Zrezygnowany postanowiłem wziąć relaksacyjny prysznic i pomyśleć, gdzie ten geniusz mógł się skryć. Po drodze zabrałem wszystkie najpotrzebniejszych rzeczy: ręcznik i bieliznę. Skupiony na swoim zadaniu wszedłem do łazienki, włączyłem muzykę i odkręciłem wodę, gdy do moich uszu dotarł krzyk.
-TY IMBECYLU! NAJPIERW KAŻESZ MI SPAĆ W WANNIE, A TERAZ WYLEWASZ NA MNIE LODOWATĄ WODĘ.-krzyczała, machała rękami we wszystkie strony i ciskała pioruny w moją stronę, a ja stałem zaskoczony i tylko patrzyłem na dziewczynę.
-Niki, ty żyjesz.
-Nie, umarłam, a teraz będę cię nawiedzać. Ty ćwoku, jak mogłeś mi to zrobić.
-Dlaczego spałaś w wannie?-spytałem nadal nie rozumiejąc tej sytuacji.
-Ty się mnie jeszcze pytasz? Jesteś głupi czy głupi, albo lepiej nie odpowiadaj na to pytanie. Nie pamiętasz nic? Zmusiłeś mnie do spania w wannie, bo nie chciało ci się ruszyć twojego grubego dupska, aby przyjść po mnie do łazienki! Dobrze wiesz, że boje się ciemności.
-Niks...ja nie wiem co powiedzieć, przepraszam.
-Nie chce żadnych przeprosin.-po tych słowach dziewczyna wyszła z pokoju, posyłając mi jedno ze swoich spojrzeń, którego nie byłem w stanie rozszyfrować.
-Kobiety..

 Niki's POV

Szybkim krokiem szłam przez miasto, a łzy ciskały mi się do oczu. Byłam bezradna. Całą noc spędziłam w łazience, ponieważ temu idiocie nie chciało się do mnie przyjść, a rano udawał, że nic się nie stało. Wiem, że zachowuje się jak rozpieszczone dziecko, ale panicznie boje się ciemności. Logan dobrze o tym wie i od dziecka próbował mi pomóc pozbyć się tego lęku.
-LOGAN! PRZYJDŹ DO MNIE, PROSZĘ!
-PO CO?
-BOJE SIĘ WYJŚĆ, CO JEŚLI JAKIŚ NINJA ZABÓJCA STOI ZA DRZWIAMI LUB GORZEJ, POTWÓR?-panikowałam. Inaczej nie da się tego uzasadnić. Jestem tchórzem, wiem o tym, ale co ja mogę na to poradzić? Od zawsze boje się ciemności i chyba nigdy się to nie zmieni.
-PRZECIEŻ TAM NIKOGO NIE MA.
-SKĄD WIESZ? MOŻE ON WŁAŚNIE CHCE, ABYŚ TAK MYŚLAŁ?
-ZAMKNIJ OCZY I BIEGNIJ.-poradził.
-NIE, BO SIĘ UDERZĘ.-nie żeby mi się to kiedyś zdarzyło...wyczujcie ten sarkazm.
-TO MOŻESZ TAM SPAĆ. NA WIESZAKU POWINIEN BYĆ RĘCZNIK, A PAPIER MOŻE POSŁUŻYĆ CI JAKO PODUSZKA.
-A ŁÓŻKO?
-WANNA.
-WANNA?-spytałam z niedowierzaniem, on sobie kpi, prawda?
-WANNA.-odpowiedział, a po chwili można było usłyszeć ciche pomrukiwanie. Zapewne zasnął.
-LOGAN! LOGS! PARKER! FRAJERZE! GEJOZO! KOCHANIE! KWIATUSZKU! KURWO! OBUDŹ SIĘ, PRZYJDŹ DO MNIE!-błagałam i modliłam się o cud. O BOŻE! Ja zawsze noszę telefon przy sobie. Nieważne, gdzie jestem, czy w toalecie,  czy w tramwaju, a może na operacji. ZAWSZE GO MAM. Moje wybawienie, kocham go. Teraz tylko, gdzie on jest. Zaczęłam szperać po kieszeniach. Jedna, druga, nie ma! Jeju, przecież on musi tu być. Ile ja mam kieszeni w spodniach od piżamy? Myślałam, że dwie. W tym momencie jestem gotowa sprawdzić nawet, czy w kapciach go nie ma. Szybkim ruchem usiadłam na dywanie i zaczęłam zdejmować kapcioszki. Wywracam jednego i nic, wywracam drugiego i słyszę jakiś huk. Niki, nic się nie dzie..ej chwila! To mój telefon. Niczym skillem pingwina rzuciłam się na telefon i przejechałam brzuchem po płytkach, ale mam go. Jestem zwycięzcą. Szybko włączyłam latarkę i wyszłam z łazienki podekscytowana, że wreszcie będę mogła się położyć w ciepłym łóżeczku bez proszenia się o to idioty, który śpi kilka ścian dalej. Zadowolona faktem, że wygrałam z ciemnością podążałam w stronę swojego pokoju, gdy nagle nastała ciemność. Spanikowana uciekłam z powrotem do łazienki, gdzie zamknęłam się na cztery zamki. W przenośni oczywiście. Zaczęłam trząść telefonem niczym zawodowiec, mając nadzieję, że niedługo się włączy i powie "żartowałem, a teraz wracaj do pokoju i śpij". Niestety tak się nie stało.
Ścisnęłam pięści ze złości. Nadal nie mogę uwierzyć, że spędziłam całą noc w wannie. Jestem idiotką, że pozwoliłam mu zasnąć. Z głupiego tematu wanny przeszłam na jeszcze głupsze przemyślenia np. sens życia, dlaczego jem zupę, jak i tak później trafi do toalety. Pomysłów było bardzo dużo aż szkoda o nich wspominać. Nie chce się jeszcze bardziej kompromitować. W ten sposób minęło mi kilka godzin i gdy zaczęło się ściemniać postanowiłam wrócić do domu. Wolnym ruchem wstałam z ławki i zaczęłam iść w stronę domu. Oczywiście, że wstąpiłam na ciasto i powróciłam do mojej wędrówki. Zadowolona z siebie opychałam się ciastem i uśmiechałam się jak nienormalna do telefonu, wysyłając przy tym głupie sms'y.
Do: Gejoza Parks.
Dodałam ci kropkę do nazwy. Strzeż się, kropka nienawiści nadchodzi. Mam nadzieję, że przygotowałeś super niespodziankę dla mnie.
P.s. nie, nie chce oglądać ciebie nago ani nic z tych rzeczy, więc jak coś zamów tuzin margarity lub jakieś innej, dobrej pizzy to wtedy zastanowię się, co z tobą zrobić.
Pogryzając kolejny kęs mojego ciasta i myśląc, jak pognębić dalej Logana, poznałam chodnik od pupy strony. Wiem, jak to brzmi. Niestety ktoś miał strasznie twardy brzuch i możliwe, że będę miała guza na środku czoła. To jeszcze mogę znieść, ale moje ciasto za trzy dolce wylądowało na mnie.
-Ygh, moje ciasto.
-Martwisz się ciastem, a nie tym, że masz połowę ciasta na nowej bluzce?-gestykulował rękami, podkreślając znaczenie tych słów. Marna parodia dziewczyn.
-Idiota.-burknęłam pod nosem, ale chyba trochę zbyt głośno.
-Woo,przepraszam.-uniósł ręce do góry w geście poddania.-W nagrodę mogę ci kupić nawet dwa takie ciasta lub zabrać na najlepsze ciasto na całym świecie.
-To brzmi kusząco, ale nie jestem pewna, co jeśli jesteś jakimś pedofilem, który podrywa dziewczyny na ciasto?
-Jestem Simon i możliwe, że nawet mnie kojarzysz.
-Przykro mi, ale nie. Znaczy twarz skądś kojarzę, ale no..nie wiem skąd.
-Chodzimy razem na uczelnie. Siedzę przed tobą, chyba na każdych wykładach.
-O boże!-krzyknęłam przestraszona i schowałam twarz we włosach. Coś czuje, że moja twarz kolorem przypomina pomidora.-Wiem kim jesteś! Jestem Niki, miło mi cię poznać, skoro nie jesteś pedofilem to chętnie skusze się na to ciasto. Jutro podam ci mój numer i powiesz mi, co, gdzie i jak.

ALE ZE MNIE IDIOTKA.

______________________________________________________

No i właśnie mamy pierwszy rozdział, yay. Trochę długo mi zajęło pisanie go. Nie będę się tłumaczyć, dlaczego przez tyle nic się nie pojawiło, bo brzmi to jak tania wymówka, którą używa tak naprawdę każdy, noł fenks. Rozdział, cóż..nie jest idealny, ale chyba nie jest najgorszy, więc dziękuje za przeczytanie go. Widzimy się następnym razem.-hemx

Wstęp

Wiecie jak to jest kochać osobę, która nigdy nie będzie nasza? Bycie innym jest strasznie bolesne. Niestety nie mamy żadnego wpływu na to kim jesteśmy i jakimi się rodzimy. Życie nie jest żadną fundacją do spełniania życzeń, a kościół nie chce tolerować osób takich jak ja. Tak naprawdę nigdzie nie potrafię znaleźć miejsca, gdzie mógłbym pokazać prawdziwego siebie. Osoby, które znają prawdę uważają mnie za wybryk natury, ale sądzę, że pomimo swoich minusów fajnie jest być kimś innym.Może i wyglądam na zwykłego nastolatka, ale niestety coś wewnątrz mnie czyni mnie kimś wyjątkowym. Nie uganiam się za dziewczynami jak większość nastolatków, może nie będę rozpisywać się na ten temat tylko powiem, że nie kręcą mnie dziewczyny. Tak, dobrze słyszycie, ja wolę chłopaków. Na szczęście nie zostałem sam z tym wszystkim. Od małego mam przy sobie osobę, która w każdej chwili jest gotowa mi pomóc i każdego dnia dziękuję temu kto stworzył ziemię za to, że mi ją zesłał. Tą osobą jest moja przyjaciółka, która towarzyszy mi od bardzo dawna, ale o tym już wspomniałem. Może teraz opowiem coś o sobie. Nazywam się Simon Parker, ale wszyscy mówią na mnie "Parks". Łatwo można wywnioskować, że wzięło się to z mojego nazwiska. Mam dziewiętnaście lat, czyli nie chodzę już do szkoły..znaczy tak do połowy, bo aktualnie jestem studentem, który próbuje dorobić, ale z marnym skutkiem. Przewyższam większość studentów o głowę, więc jestem trochę ponad średniego wzrostu, ale to chyba dobrze. Mam "dziewczynę", która jest moją najlepszą przyjaciółką i ma na imię Nicola. Mam kręcone włosy, koloru czarnego, oczy ciemne jak węgle i blada cera jak u wampira. Oklepany wygląd, który dotyczy 1/3 postaci w opowiadaniach. Mogę napisać, że jestem sportowcem? Nie żeby tak nie było, ale zawsze chciałem o tym wspomnieć, chociaż nigdy nie mogę tego udowodnić. Pochodzę z małego miasteczka, którego nawet nikt nie jest w stanie uwiecznić na mapie. Aktualnie mieszkam w Los Manh. Wraz z Niki wynajmujemy małą kawalerkę i mamy się całkiem dobrze. Nigdy się razem nie nudzimy. Ogólnie to zapomniałem dodać, że moja gerlfrjend zna całą prawdę i wie o mojej orientacji. Niby nie ma z tym problemu, ale kto wie jak jest naprawdę..hehe..if you know what i mean..Przecież jestem cudownym chłopakiem, który ma super charakter, wyrzeźbione ciało i jest mega atrakcyjny, no przynajmniej inni tak mówią, może..Znaczy jedna osoba tak mówi, tą osobą jest moja mama, ale liczy się, że ktoś tak sądzi i nie można mnie nazwać kłamcą. No to dalej, co mógłbym istotnego napisać o sobie. Aktualnie podoba mi się chłopak, który chodzi ze mną na wykłady. Na moje szczęście, a jego nie, bo przecież nikt nie lubi czuć się obserwowanym, ja siedzę praktycznie za nim na każdych wykładach, chociaż już tak naprawdę na każdych znajduje się, gdzieś za nim i mam idealny widok na jego posturę. Dziwne, że jeszcze nikt się nie zorientował, że zerkam na niego co dwie sekundy, chociaż może być tak, że każdy uważa, że spoglądam na swoją "dziewczynę", która siedzi, gdzieś pomiędzy nami. Z Niki tworzę "idealny związek", przynajmniej wszyscy w szkole tak sądzą, ale dla nas to tylko przysługa. Ona pomaga mi ukrywać moją orientację, a ja ratuję ją przed napalonymi facetami w naszej szkole, jak widać jednak ludzie się mnie boją, ponieważ żaden do niej nie podchodzi, gdy jestem w pobliżu. Uczę się średnio, znaczy uczyłem, ponieważ aktualnie nie mam żadnych zaliczeń, a liceum skończyłem z średnimi ocenami, chociaż dobrze wiem, że było mnie stać na więcej. Chłopak, który mi się podoba ma na imię Simon i musicie uwierzyć mi na słowo, że jest mega przystojny oraz ma cudowny charakter. Niestety pochodzi z bogatej rodziny. Trzyma się raczej na uboczu, nie przebywa z najbardziej popularnymi osobami, szóstkowy uczeń, godnie reprezentuje rodzinę oraz chodzi na dużo kółek dla kujonów. Przez to nie mamy żadnych wspólnych znajomych, a przyjaźń reprezentanta szkoły w sporcie i kujona może wydać się trochę podejrzana. Nie żeby coś, ale już kilka razy próbowałem z nim rozmawiać. Dyskusja kończyła się w połowie zdania, a mi było trochę głupio siedzieć z nim w ciszy, więc zawsze udawałem, że ktoś mnie woła i odchodziłem zły na siebie. Może opowiem wam coś więcej o nim. Logan jest w moim wieku, jest mojego wzrostu, chociaż może trochę niższy, o jakiś centymetr lub dwa, ale zawsze coś. Również posiada urodę typowego bohatera z fan fiction, czyli blond włosy, niebieskie oczy. Ma malinowe, pełne usta oraz uwydatnione kości policzkowe.Mówi się, że przeciwieństwa się przyciągają, ale w moim przypadku jeszcze się tak nie stało. Czekam na ten właściwy moment, przynajmniej tak sobie wmawiam, ale kiedyś będziemy razem, zobaczycie.
____________________________
Chciałabym życzyć wszystkim szczęśliwego nowego roku, aby był on jednym z lepszych. Dziękuję za przeczytanie moich wypocin, pozdrawiam-hemx